Cajarc / Varaire : 29 km
Deze etappe werd gesteund door Kristof en Ilse Devlieger-Stragier.
Wat baat het om de wekker op 6u30 te zetten wanneer er iemand in de slaapzaal het nodig vind om reeds om 5u30 op te staan. Iedereen dus wakker. Nochtans geen boe-geroep: pelgrims onder elkaar hebben een merkwaardige manier van verstandhouding. We maken immers wel het een en ander mee. Het is een kleine wereld en iedereen staat klaar om de ander te helpen.
Voor de zon hoefde dit vroege startschot echter niet. Het bleef de ganse voormiddag zalig bewolkt en aangenaam warm. Het was rustig onderweg. Afgezien van mijn dagelijkse inhaalmanoeuvres viel er weinig te beleven. Ik haalde een moeder met haar twee volwassen dochters in. Deze dame had de tijd van haar leven. Ik haalde een Duitser in. Na zijn hartaanval vorig jaar, besliste hij - met goedkeuring van zijn huisdokter - om ook een deel van de camino te wandelen. Het begon voorzichtig met 5km per dag. Intussen lukt het om 10 tot 12 km af te leggen. Deze man is super kontent.
En voor de rest kilometers tussen stenen muurtjes gewandeld. Het is hier al steen of graniet dat de klok slaat. Herdershutten en droge graslanden op dit kalksteenplateau. Je loopt als het ware door een prehistorisch(?) landschap. Een vergeten plek. Menselijke sporen. Wie was die mens die deze specifieke steen ginds op dat muurtje vakkundig gestapeld heeft. Was dit nu 500 jaar geleden? Of 5000 jaar? Een groot mysterie.
