Nogaro / Aire-sur l´Adour: 30 km
Deze etappe werd gesteund door Herwig en Ilse Deconinck-Masselis van Gite Logis Logny.
Wachten op Godot is een absurd toneelstuk, waarin 2 zwervers, Vladimir en Estragon, tevergeefs wachten op een zekere Godot, een persoon die eigenlijk nooit zal komen enz... en tijdens het enz... wachten voeren ze eigenaardige gesprekken enz... de Pyreneeën komen nu toch langzamerhand in zicht want wanneer je wat verder keek dan de uitgestrekte maïsvelden waar we vandaag door stapten, kon je aan de horizon alweer wat reliëf zien in het landschap.
Ik sliep gisteren in de Gite Communale in een dortoir met 22 bedden waar ook nog enkele chambres zijn voor 10 personen. Het is daar druk, iedereen is met iets bezig: wassen, materiaal, slapen, regelen, koken, telefoneren. Iedere kapstok, elke stoel, elk stopcontact, elke wasknijper is in gebruik. De vloer ligt vol kleren, materiaal, zalf. En elk voorwerp behoort ergens aan iemand toe. Adieu overzicht. En toch,... na het ontbijt vanmorgen was alles in een oogwenk opgeruimd en heeft elk kleinood zijn plekje in een of andere rugzak teruggekregen. Voorwaar een goed geoliede organisatie.
Qua organisatie heb ik intussen, met nu en dan wat schaamrood, mijn les geleerd. Het doet bijvoorbeeld altijd goed om de was te kunnen doen, maar wat baat het als die frisse kleren opnieuw in de rugzak moeten. Vooral als er wat minder frisse kousen aanwezig zijn. Mijn kleren begonnen te protesteren. Dus sinds enkele weken vliegen de kousen in het zij-netje van de rugzak aan de buitenkant. Het is jullie intussen ook al opgevallen dat ik dweep met mijn boterhammeke met kaas over de noen. Meestal kruidenkaas om te smeren. Een keer kocht ik echter van die goeie Camembert. Deze werd nog lekkerder door te chambreren in mijn rugzak. De Camembert bereikte echter het hoogtepunt van exquise toen de andere pelgrims mijn spoor van uitgelopen kaas konden volgen. Oké, begrepen,... ander zij-netje.
Qua inhaalmanoeuvres was het vandaag een gemiddelde dag. Zo rond de dertig. Ik maakte kennis met de 78-jarige Richard. Een Engelsman die verhuisde naar de US. Hij was echt moe en zat wat uit te rusten. En verder een koppel uit Grenoble, Claire en Jimmy. Jimmy werkte vroeger voor HP. Deze computergigant heeft raakpunten met de grafische sector, we konden dus gezellig babbelen. Morgen heb ik mijn radiointerview. Misschien toch best wat cijfermateriaal voorbereiden.
