Aire-sur-l´Adour / Trenas : 29 km
Deze etappe werd gesteund door Lieven Grimonprez en Hilde Seynhaeve
Ik ben de tel kwijt maar gisterenavond was ik weer eens de enige manspersoon in een gite die overspoeld werd door enigszins rijpere dames. Omdat ik de Franse taal niet 100% machtig ben, en ook omdat hun interessepunten mijlenver verwijderd leken van de mijne, besloot ik me maar wijselijk afzijdig te houden. Ik had een rustige avond en kon eindelijk mijn achterstallig mail- en ander verkeer wat bijwerken.
Het landschap oogde deze morgen een beetje zoals bij ons. Geen rimpeltje in het terrein. Veel maisvelden. Alleen leken de dreven en asfaltwegen 10x langer. Maar vanaf de middag werden we plots opnieuw de hoogte ingestuurd. Meteen een serieuze kuitenbijter. Het was gelukkig niet zo warm. Veel wolken, veel wind ook. Boven gekomen zag ik wat ik dacht en hoopte te zien. Omdat ik het toch niet 100% zeker was vroeg ik het nog eens aan een dame met haar hondje. Inderdaad op ongeveer 70 km afstand ontwaarde ik de donkere silhouetten van de Pyreneeën. Dan zien je het levende bewijs dat je echt bijna aan de onderkant van ´de kaart van Frankrijk´ bent aangekomen. Intussen hoorde ik voortdurend het gebrul van straaljagermotoren. De Franse luchtmacht op oefening? Mijn nek deed pijn van het omhoog kijken maar door het wolkendek bleven de jets onzichtbaar. Een paar dagen geleden had ik het over een electriciteitspanne, maar vooral over het feit dat men onmogelijk kon inschatten wanneer het probleem zou opgelost worden. Ik moet zeggen dat ik reeds weken lang voortdurend staaltjes van absurd lap-en-tap heb mogen aanschouwen. Je houdt het gewoonweg niet voor mogelijk. Draden tot op de grond of rap wat samengebonden. Afgebroken electriciteitspalen. En ondertussen ben ik in mijn volgende gite aangekomen. Een landbouwbedrijf die de originele boerderijwoning prachtig omvormde tot gastenverblijf. De link met Bokrijk is meteen gemaakt.
