Larrasoana / Zariquiegui : 29 km - 33°C
Deze etappe werd gesteund door de Landelijke Gilde Menen
Vanmorgen heb ik mij overslapen. Mijn oordopjes deden hun werk zo goed dat ik mij niet bewust was dat er enkele stappers reeds vertrokken waren. Het was 10 na zeven en om 8 uur moesten we buiten. Omdat er toch geen ontbijt voorzien was moest ik het stellen met een soort van graankoeken uit mijn rugzak. En dan opnieuw op weg. Tot rond 11 uur was de temperatuur aangenaam. Ik was intussen via de middeleeuwse stadspoort, Pamplona binnengetrokken, de hoofdstad van de regio Navarra. Iedereen kent natuurlijk de bekende stierenrennen door de straten van de stad. Dit gebeurt tijdens het ´Festival San Fermin´ van 6 tot 14 juli. Ook Pamplona was langs deze zijde van de Pyreneeën een zwaar ommuurde vestingstad die de streek en de toegang tot de bergen beheerste. Omdat ik vanmorgen nauwelijks iets deftigs had gegeten kocht ik op een marktje wat fruit en een belegde sandwich. Ik ontdekte een mooie open stad, ruim met veel licht, parken, boulevards. Bruisende sfeer. Alles zeer netjes onderhouden. Op een gegeven moment kwam Irene van om de hoek tevoorschijn. Irene is afkomstig uit Duitsland. Ik ontmoette haar eergisteren op 1 km van de ´finish´ tijdens de zware oversteek naar Roncesvalles. Ze was kapot, doodop, kwaad, had overal pijn. Ze had spijt dat ze er aan begonnen was en wilde er ter plaatse de brui aan geven. Ik bleef kalm. Als een gediplomeerd ervaringsdeskundige, met bovendien een groot psychologisch en empathisch vermogen, counterde ik rustig en kalm haar paniekaanvallen. Ik legde haar het een en ander uit, en zie,... vanmorgen zag ik een totaal andere Irene. Ik zag een ontspannen vrouw die opnieuw genoot van haar camino. Ik verliet rond 13 uur Pamplona en wilde toch nog wat extra kilometers maken. Zucht. Snikheet. Nergens een boom. Een hete zuidenwind zorgde voortdurend voor een droge keel. Het landschap leek dor, weinig groen. Met nog een uurtje te stappen, ontmoette ik tijdens het drinken van mijn lauw water, Stefano. Een moutainbikende Italiaan. We hadden allebei het plan om in te checken bij de eerstvolgende aubergue. Omdat fietsen sneller gaat dan stappen zou hij bij zijn aankomst alvast ook een goed woordje doen voor mij. Et voila,... ik ben weer op mijn gemak voor 24 uur. We aten met z´n allen samen de pelgrimsmenu. Zonder dat we met elkaar afgesproken hadden zaten de Argentijn, de Amerikaanse en den Belg van gisteren opnieuw samen aan tafel. Nu aangevuld met een Italiaan en een Kroaat. Kan het nog internationaler? Voertaal Engels. En met Thomas de Argentijn, hadden we meteen een tolk Spaans bij de hand, die de communicatie met de keuken verzorgde.
