Zariguiegui / Lorca: 29 km - 34°C
Deze etappe werd gesteund door nichtje Annelies Fieuws
Toen ik Frankrijk doorkruiste en vooral dan de eerste 1000 km, leek de beschaving ver weg. Verlaten dorpjes, oneindige bossen, nauwelijks verkeer. Bij momenten zag het er allemaal nogal armoedig uit. Maar de charme van Frankrijk was dat je absoluut geen overzicht had over de omgeving. Het landschap was doorsneden door steile bergen en diepe dalen. Zo kon gebeuren dat je onvoorbereid, vanuit het niets oog in oog stond met schitterende getuigenissen van een machtig en rijk verleden. Kloosters, kastelen, bruggen. Frankrijk is zo mooi. Ik maak soms de vergelijking als is het een groot openluchtmuseum. Spanje daarentegen is totaal nieuw voor mij. Het landschap is hier zo weids en open. Mijn route volgt eigenlijk al sinds Frans-Baskenland grote verkeersaders. Het kronkelt hier allemaal heel gewillig waardoor ik vandaag alleen al waarschijnlijk 5 maal de A12 tussen Pamplona en Burgos ben overgestoken. Hier liggen de dorpjes en stadjes ook op maximaal 5 km afstand van elkaar. Soms kun je tientallen kilometers ver kijken over rijpe tarwevelden. Zonder 1 woord Spaans te kennen heb ik intussen al wat voeding gekocht en ben ik in een bar/restaurant vanmorgen een ontbijt gaan eten. Dat maakt dat ik mij meer op mijn gemak ben gaan voelen in dit land van Sinterklaas. Ik doorkruiste deze morgen het stadje ´Puenta la Reina´ waar ik uit eeuwige gewoonte de kerk bezocht. Ik denk dat ik nog nooit zo een rijkelijk verguld altaar heb gezien in een nochtans, qua grootte bescheiden kerk. Ongezien. Wat later ontmoet ik opnieuw een Italiaan, de ontwapenend vriendelijke en gelukkige Sergio. Hij was op terugweg van Santiago. Maar eigenlijk leeft ook hij 6 maand per jaar op de Camino. Waar hij heen gaat, speelt absoluut geen rol. Hier op deze weg, leeft hij echt voor 100%. Doordat ik deze morgen reeds om 6u30 op pad was kon ik rond 15 uur reeds een overnachtingsplaats vinden. Ik heb vandaag geen enkele pelgrim gezien. Velen waarschuwden mij dat de Camino Frances altijd superdruk is. We zijn nu iets na 17 uur en het ziet er naar uit dat ik de pelgrimsmenu vanavond echter in mijn eentje zal mogen opeten.
Ik wil het toch nog eens hebben over het ´Monumento al Peregrino´ op de Alto del Perdon. Het kunstwerk maakte reeds bij mij thuis, gewoonop foto, een geweldige indruk. Het toont figuren uit verschillende tijdperken. Het toont hoe de pelgrimstocht door de eeuwen heen evolueerde. De boodschap luidt: ´Waar de weg van de wind, die van de sterren kruist.´ Ik had het alvast niet kunnen bedenken. Ik was echt in de wolken toen ik het zag. Een ´once in a lifetime´ geluksmoment. Ik voelde perfect aan dat ik dit moment zo vroeg mogelijk in de ochtend moest beleven, wanneer de zon en het licht voor extra magie konden zorgden.
