Lorca / Los Arcos: 32 km - 34° C
Deze etappe werd gesteund door Els Cant
Het zag er gisterenavond eventjes zwaarbewolkt uit. Na de overvloedige zon gaf het de schijn om onweer te krijgen. 1 bliksemschicht, 3 donderslagen en een paar luie regendruppels zorgden voor de nodige ophef en verwachtingen, maar daar bleef het bij. De pelgrimsmenu at ik deze keer alleen, gewoon omdat ik de enige gast was. Mijn gastheer had zich uitgesloofd, hij zorgde voor een heerlijke salade en een halve kip met romig krokante aardappelschijfjes. Omdat hij in vorm was zette hij meteen ook een volledige fles rode wijn op tafel. En omdat ik daarintegen in vorm wilde blijven beperkte ik mij tot 2, zij het goed doorgegoten, glaasjes.
Er moest vandaag niet zo veel geklommen worden. Na de doortocht door wat bosrijk gebied arriveerde ik in Estella. Een mooie middelgrote stad. Ik wilde meteen wat cash geld afhalen en ging een bar binnen voor een desayono, zijnde een ontbijt met geroosterd brood en café con leche. Koffie met melk. Ik werd er aangesproken door een geïnteresseerde Amerikaanse jongedame. Ze deed ter plaatse vrijwilligerswerk voor de opvang van pelgrims en was zeer nieuwsgierig naar mijn verhaal. Ik blij natuurlijk. De warmte en de desolate uitgestrektheid een uur later, deden mijn blijdschap echter geen deugd. Ik ontmoette de jonge Fransman Xavier. Deze kerel zag echt af. Veel vreugdekreten kwamen er alvast niet uit. Ik moest hem uiteindelijk achterlaten wegens half zo snel, maar ik hoop dat ik hem toch een soort van opbouwende boodschap heb kunnen meegeven.
Onderweg kreeg ik telefoon van mijn goede vriend en voorganger van de Camino, Dirk Robaey van Tank-Service uit Menen. Ik heb mij er efkes bij neergezet. Ik was zeer kontent om zijn stem te horen. We hadden een gezellige babbel. Ware het niet dat de batterij van zijn gsm er de brui aan gaf, het gesprek had nog een uur langer geduurd denk ik.
En nu ben ik aangekomen in Los Arcos. Er zijn hier 6 voorzieningen om te overnachten. Ik ging op zoek naar de meest democratische optie en kwam terecht in het Isaac Santiago Pelgrims Hotel. Eigendom van de plaatselijke parochie en,... en nu komt het,... uitgebaat door vrijwilligers van het Vlaams Compostella Genootschap. Ik wist het niet. Een hartelijke man komt me tegemoet en na de eerste onhandige kennismaking blijkt dat we allebei West-Vlamingen zijn. Dirk komt uit Diksmuide. Hij en zijn echtgenote Caroline zijn hier reeds 10 jaar vrijwilliger. Fantastisch. Ze zijn beiden heel gedreven en uitermate fier, op wat ze doen en fier op de verwezenlijkingen van deze organisatie. Ik wordt meteen rondgeleid, tot achter de schermen toe en mag me installeren, niet op de slaapzaal maar in een vrije kamer. Een voorkeursbehandeling op hoog niveau dus. Zij en andere vrijwilligers komen steeds voor 14 dagen en worden dan afgelost. Veel langer is niet mogelijk. Tamelijk uitputtend eigenlijk. Uiteindelijk zijn ze ´maar´ met 2 om dagelijks meer dan 60 mensen op te vangen. Uitleg geven. Zorgen dat alles dagelijks opnieuw gereinigd wordt en netjes blijft. Dirk is zo enthousiast, hij steelt een beetje mijn tijd - ik moet immers echt nog aan mijn blog werken - maar op het laatst vertelde hij me de ´mythe van de onzichtbare pelgrim´.
