Granon - Villafranca Montes de Oca: 29 km - 36°C
Deze etappe werd gesteund door Colette Peperstraete
Een mens maakt wat mee. Wanneer je op de Camino bent wordt je regelmatig, eigenlijk bijna dagelijks wel eens verrast. Hoeft niet perse groots of spectaculair te zijn, maar het voel altijd bijzonder. Ik heb nu intussen reeds meer dan 80 dagen na elkaar steeds in een ander bed geslapen. Ik ken al een klein beetje de Camino in de Camino. Noem me zeker geen ervaringsdeskundige maar gisteren had ik opnieuw een mooie unieke overnachtingsplaats. Ik overnachtte dus in - zie titel - een accomodatie van de kerkelijke parochie en uitgebaat door vrijwilligers van het parochiale Compostella Genootschap. We kregen wat extra info over betekenis en doel van de vrije donnativo. Het betreft de samenhorigheid tussen alle pelgrims die onderweg zijn. Dankzij de vrije donnativo, gegeven door de pelgrims van gisteren, kon men ons, de pelgrims van vandaag, van onderdak en voedsel voorzien. Met onze donnativo kunnen wij op onze beurt de mensen na ons helpen. Er is hier plaats voor 40 mensen maar eigenlijk weigeren ze nooit iemand. Zelfs als alles volzet is. Wij waren met 20 logees. Vanaf 17 uur werd het diner klaargemaakt door wijzelf. Pasta koken, groenten snijden, de tafel klaarzetten, supporteren. Iedereen was met iets bezig. Om 19 uur was er opnieuw de mogelijkheid om aanwezig te zijn tijdens de dienst, maar in afwachting zaten we gezellig samen. De vrijwilligers zorgden voor een blije en ontspannen sfeer. Onze vriend Tomas, die me maar blijft achtervolgen, nam de aanwezige gitaar van de sokkel, stemde ze eventjes en ineens zongen we samen, ongegeneerd, luidkeels wat populaire oldies. De Nederlandse Elsbeth nam over en we konden weer verder. Zeer mooi moment. Dankzij een Italiaan, een Italiaan met Philipijnse roots en een Kroaat uit ons gezelschap was het eten superlekker. Zelfs de afwas kreeg feestelijke allures. Maar nadien werd de sfeer wel apart. Wie het wenste kon aanwezig zijn in het koor van de kerk. De Compostella-vrijwilligers creërden met mooie teksten een uniek kader. Er brandden vele kaarsjes. Er was wierook. Met de noveenkaars die werd doorgegeven in de ronde, kon iedereen die het wenste, een persoonlijke emotie of getuigenis delen. Ik had het al meegemaakt: alleen bij totale vreemden durft men soms veel meer zijn meest diepe, gesloten emoties te uiten. Ik hoef hier niet dieper op in te gaan, maar de meeste getuigenissen lieten niemand onberoerd. Je kunt er niet onderuit; het pad van de Camino bewandelen,... oprecht, hartelijk, magisch, verbindend, puur,... het laat je nooit meer los.
