Rabe de Las Calzadas / Itero del Castillo: 39 km - 30°C
Deze etappe werd gesteund door Jan en Myriam Vanderstichele-Tanghe
Ik bevind me nu op het centrale hoogplateau tussen Burgos en Leon. Een kaal golvend landschap met uitgestrekte korenvelden. De zomers zijn hier bloedheet met gemiddeld meer dan 35°C en er waait steeds een krachtige wind. Het landschap is eentonig, wat voor de stappers wel wat mentale weerbaarheid vraagt. Gelukkig duiken de temperaturen voor volgende week onder de 30°C. Ik vertrok deze morgen om 7 uur toen ik wat verderop in de straat een vrouwelijke stapper zag naderen. Je kan misschien blijven wachten tot ze bij jou arriveert om daarna gênant te moeten vaststellen dat we toch met een taalbarrière te doen hebben. Ik besloot om niet op haar te wachten. Na 5 minuten hoorde ik achter mij haar haastige stap en haar stem: ´Gij zijt zekerst een Vlaming´? Els had mijn wimpeltje van de G-Gym zien bengelen aan mijn rugzak. Ik denk dat we zeker 3 uur samen hebben gestapt. We hebben beiden eigenlijk veel gemeen. Els is ook te voet vertrokken van thuis uit Balen. Haar wens om de camino te stappen bestond ook reeds jaren. Er waren veel twijfels over de haalbaarheid van deze onderneming om dan toch de knoop door te hakken. Als je het niet probeert zal je het nooit weten. Ze heeft ook een blog en schrijft net als ik superenthousiast over hetgeen op onze weg komt. Terwijl we dan nadien peinzen: is dat nu zo speciaal? Dat kruisbeeld, die heuvel, die wolken, alweer een kerktoren. Onze lezers zijn waarschijnlijk wel wat meer gewend? Maar dan realiseren we ons dat we deze schijnbaar banale feiten, zo heel anders beleven, omdat we op de camino in een andere wereld leven. Hier is noch tijd- nog ruimtebesef. We kijken anders naar alles. Een toerist gaat op reis om dingen te zien die hij al kent en waarvan hij weet dat hij ze zal zien. Wij weten ´s morgens nooit wat ons te wachten staat. We vertrekken met een open geest en bekijken alles met grote verwondering. Wij voelen de emotie en de boodschap bij elke foto. Maar het is onmogelijk om deze beleving naar jullie toe te vertalen. Els doet kortere etappes dan ik en nam eventjes een pauze. We namen hartelijk afscheid en wensten elkaar het beste toe. Wat later haalde ik opnieuw ´de jongelui´ in. Hun topprestatie van een paar dagen geleden konden ze blijkbaar niet bevestigen. See you in Santiago,... en ik weer weg. Het landschap was eindeloos, de weg lang, het koren overal even goudbruin. De lucht, blauw, net als in België. Hier zeer veel wolken, zeer veel wind. Bij mijn volgend inhaalmanoeuvre ontmoette ik Steve. Een Nieuw-Zeelander begot. Ik had net daarvoor gelezen over de broodnodige overwinning van onze Rode Duivels tegen Nieuw-Zeeland. Hij was zeer sportief en gunde mij hartelijk dit kleine geluk. Deze 66 jarige man had al de halve wereld gezien. In opdracht van westerse overheden had hij een coördinerende taak bij een soort van research team dat achtergelaten oorlogsmaterieel en mijnenvelden moest opruimen. Hij had jaren in Irak gewerkt na de oorlog tegen Iran en ook na de Golfoorlog. Geen gewone kerel, maar supervriendelijk. Het is nu zijn derde jaar op rij dat hij gedurende drie maanden op caminowegen in Frankijk en Spanje stapt. Hij en zijn echtgenote hadden ooit de wens om dit avontuur samen doen. Ze stierf echter vroegtijdig op 53-jarige leeftijd. Uit liefde, als eerbetoon wil hij absoluut toch op deze wegen stappen. Hier voelt hij haar aanwezigheid dichter dan ooit,...
Ik ben op het laatst wat van het parcours afgeweken. Geen enkele pelgrim doet mij dat na. Zo was ik vrij zeker eventjes tijd voor mezelf te hebben. Ik at een eenvoudige sandwich in de gemeentelijke kantine en kon wat verbroederen met de plaatselijke inwoners. Alweer een paar woordjes Spaans bijgeleerd.´
