Moratinos / El Burgo Ranero: 29 km - 31°C
Deze etappe werd gesteund Carlo en Jocelyne Martele-Pareyt
Ik heb in mijn leven wat toneel gespeeld. Geregisseerd ook. Als student en in de KSA speelde ik graag cabaret. Momenteel ben ik lid van het koor Asem´ uit wervik, omdat ik graag zing en omdat muziek zoveel mooie emoties kan teweeg brengen. Ik ben nu reeds 88 dagen onderweg en ik mag waarschijnlijk een beetje de pretentie hebben om te denken dat ik meespeel in een roadmovie. Ik hou enorm van dit genre. Centraal staan steeds personages of karakters die zich ontwikkelen of evolueren tijdens hun tocht, hun ontsnapping, hun avontuur of hun droom. Er vinden ontmoetingen plaats die invloed hebben op hun verhaal. De bestemming zelf is minder belangrijk dan de reis zelf. Toch kan een plot ook hier niet ontbreken. Ooit werd ik enorm ontroerd door de Amerikaanse film The straight story uit 1999. Een bejaarde man krijgt te horen dat zijn broer, met wie hij reeds 30 jaar in koppige onmin leeft, niet lang meer te leven heeft. De man heeft geen wagen, zijn broer woont 1000 km verder. Hij beslist het enige te doen wat voor hem mogelijk is: hij rijdt met zijn John-Deere tuintractor, met aanhangwagen voor een droog bed, over een bergkam op zoek naar zijn broer. Een waanzinnige tocht, moeilijke weersomstandigheden, technische problemen, maar ook vele mooie ontmoetingen. De laatste 20 seconden van de film tonen uiteindelijk hoe beide broers elkaar opnieuw ontmoeten, stilzwijgend, elkaar terugvinden. Onbeschrijflijk mooi.
Ik had vanmorgen eveneens een prachtige ontmoeting. Ik zag een paar honderd meter voor mij een man stappen. Hij was heel zeker ouder dan ik en ook zwaarder. Omgekeerd ware raar. Hij bewoog verre van elegant en stapte eerder moeizaam. Ik sloeg er eerst geen acht op. Ik kwam steeds dichter. Ik zag de jas aan zijn rugzak ritmisch meebewegen met zijn tred. Een deja-vu moment? Ik herkende dit beeld. Vanwaar ken ik dat? Iedere minuut, elke stap bracht me dichter bij de oplossing voor mijn nieuwsgierigheid. Nog eventjes. Ik kwam langszij. Een brede, wat oudere man worstelde met de weg en met zijn lichaam. Ik herkende meteen zijn gebroken Engels. Zijn vriendelijk gezicht. Deze Duitser was er eveneens bij in Het Stenen Tijdperk op dag 57. Dertig dagen geleden dus. Als hartpatiënt had hij echter beslist om de Pyreneeën en de aanloop ernaar toe over te slaan en de bus te nemen naar Pamplona, om vandaar zijn tocht verder te zetten. Prachtig hoe hij koste wat kost zijn doel wil bereiken. Zijn wankele hart houdt hem niet tegen. Zo zie je maar, naast de vele rijke toeristen op deze Camino Frances, kom je waanzinnig sterke figuren tegen. Hoed af. Het zijn deze mensen die deze tocht waardevol maken.
