El Burgo Ranero / Leon: 39 km - 34°C
Deze etappe werd gesponsord door mijn nicht Leen Vermandere
En het scenario herhaalt zich. Vroeg opstaan, vroeg op pad. De eerste kilometers doorkomen op de reserves van gisteren. Na 5 kilometer, eerste dorpje in zicht. Hier zero kleinhandel. Who cares, nog altijd reserves in huis. Trouwens, het volgende dorp is slechts 7 km verderop en lijkt dubbel zo groot. Daar vind ik vast en zeker een ontbijt. Ik heb nog 2 pakskes van telkens 3 ontbijtkoekjes. Ik vergrijp me alvast aan het eerste. Het zijn wel erg droge koekjes. Het is gelukkig al het voorlaatste pakske. Een mens koopt iets maar weet eigelijk niet wat hij koopt. De tekeningetjes op de verpakking zagen er nochtans veelbelovend uit. Aha, ik bereik heelhuids het volgende dorp. Enkele uitnodigende reclamepanelen stellen me hoopvol. Hier vind ik zeker iets om mijn tanend lichaam de boost te geven die het verdient. In dit dorp voel ik de vibraties een bruisende middenstand. Dit dorp leeft tenminste. Ware het niet dat ze op dit vroege uur, 9u30 nog niet geheel leven omdat ze nog niet wakker zijn. Alles nog gesloten. Shit. Gelukkig kan ik hier alvast vers water tanken om de droge koeken door te spoelen. Kalmte zal me redden, volgende opdracht,... dorp met echte stadsallures nu, op 8 km. Rustig blijven, ik haal dit. Twintig kilometer stappen op 6,... pardon, op 5 - ik heb er eentje laten vallen - op 5 ontbijtkoekjes, wordt gewoon die volgende te nemen hindernis. Het was ruim 11 uur wanneer ik eindelijk die kop koffie en dat broodje kon nuttigen. Er was eveneens een supermarkt in deze stad, ideaal dus om wat brood en fruit te kopen. Veel jong volk onderweg. Ze vinden elkaar gemakkelijk en stappen dan graag samen. Bij het inhalen vraag ik steeds naar hun nationaliteit. Soms zijn ze nog student maar meestal werken ze. Zo passeerde ik een jonge Duitser die samen met een Ierse stapte. Wat verder een Italiaan samen met een meisje uit Nieuw-Zeeland. Vandaag kon ik de stad Leon nog net bereiken en zo een einde maken aan dat vermaledijde hoogplateau Le Meseta. De eerste 2 albergues die ik aandeed kon je enkel binnen op reservatie. Ik nam dan maar het zekere voor het onzekere en trok opnieuw naar het Santa Maria del Camino Hospederia, zijnde een opvangtehuis voor pelgrims met vrije donnativo. Ik heb de kerkdienst deze keer maar overgeslagen. En daarna, eventjes zondigen en wakker blijven om op de gsm naar de Rode Duivels te kijken. Na het frustrerend wedstrijdverloop en de 0-2 achterstand vond ik het zonde van mijn tijd en besloot te slapen. Ik zou morgen wel lezen hoe groot de teleurgang en de afstraffing uiteindelijk geworden was,... Slaapwel.
