Leon / Hospital de Orbigo: 34 km - 31°C
Deze etappe werd gesteund door Ferm Menen
Het was koud vanmorgen toen ik Leon verliet. Ik had zelfs mijn dikke trui opnieuw aangedaan. Mijn handschoenen zaten opnieuw onderaan in de rugzak. Ik zou ze toch niet aangedaan hebben. Zou beetje belachelijk zijn. Het duurde zeker een uur vooraleer ik de stad uit geraakte. Veel tegels in de brede, toch wat vuile trottoirs lagen los, maar dat was niet de reden. Leon is gewoon een grote stad. Een nieuwe grote stad betekent opnieuw nieuwe mensen die hun tocht naar Santiago van hieruit starten. Opnieuw kruisen 2 jongelingen mijn pad. Eduardo uit Italië is pas 18 en gaat straks naar de unief, Victoria komt uit Zweden en is HR Coach. Het is vandaag hun eerste stapdag en beiden hadden ze pijnlijke voeten. Ze bleven maar vragen afvuren als was ik expert ter zake. Ook vandaag was de weg vooral rechtdoor. Ik deed al stappend mijn dagelijks telefoontje met Chantal. Er was via de post een administratieve kwestie toegekomen die om een oplossing vroeg. Ik begreep het niet goed want ´ik had pas 6 weken geleden het gevraagde via mail gestuurd´. Waar was mijn besef van tijd? Deze mail was natuurlijk van bijna 5 maanden geleden. De laatste 6 kilometers of zo zag ik regelmatig druk geschilderde boodschappen op keien, rotsen, planken langs de weg. Na een tijdje viel me op dat deze boodschappen steeds ondertekent waren met ´aubergue Verde´. Een plezante en sympathieke manier om publiciteit te maken voor hun zaak. Bovendien kwam plots een baardige kerel met een potsierlijk hoofddeksel op de fiets aangereden. Remmen dicht. Hij sprak enthousiast in een gebroken Engels. Hij inviteerde me naar zijn herberg en gaf me zijn naamkaartje. Ik zei hem dat zijn reputatie hem reeds voorgegaan was. In elk geval, zoveel inzet, zoveel mooie inspanningen, dit mocht ik gewoon niet negeren. Zelfs met de wetenschap dat ik vanavond op een yoga sessie en een vegetarisch menu vergast zou worden.
