Hospital de Orbigo / Santa Catalina de Omoza: 29 km - 33°C
Deze etappe werd gesteund door Eveline Crevits van VoeTrust uit Wervik.
Ik wil het nog eens hebben over mijn toch wel aangenaam verblijf in Albergue Verde gisterenavond. In Frankrijk had ik meestal het voorrecht dat mijn andere mede logees ouder waren dan ik, hier in Spanje echter heeft de jeugd het voor het zeggen. De leeftijd van mijn gezelschap varieerde hoofdzakelijk tussen 25 en 35 jaar. Ze kwamen van overal. Velen hadden al de ganse wereld afgereisd. Ik twijfel of er niet ergens een continent bestaat dat ze nog niet hadden bezocht. Ze waren oprecht geïnteresseerd in elkaar, in elkaars interesses, in elkaars cultuur. Elke zin werd meestal beantwoord met ´that´s great´ of ´waauw´ of ´it´s amazing´. Die jongelui hebben hier natuurlijk de tijd van hun leven. Ik maakte kennis met de super vriendelijke Anne-Juul uit Amsterdam. (het betreft het blonde meisje rechts op de foto) Het duurde een volle 5 minuten tot we door hadden dat we gerust ook in het Nederlands konden converseren. Maar uit beleefdheid tegenover de anderen bleven we eigenlijk gewoon in het Engels praten. Schoon volk allemaal. Ik geef toe, ik had het slechter kunnen treffen. En dan waren we weer vertrokken voor 7 of 8 uren stappen. Ik stapte met de Braziliaanse Mariana, een docent psychologie met een passie voor ballet. Ik haalde net op tijd de Amerikaanse lerares Engels Annelies in. Ze was warempel in haar eentje in een soort uitkijktoren geklommen en was kontent dat ik langs kwam. Het afdalen leek minder simpel. Zowel heldhaftig als manmoedig stond ik klaar om haar op te vangen. De afdaling gebeurde echter feilloos. What a shame. Ik passeerde de stad Astorga, een belangrijk economisch en strategisch centrum met diepe wortels in de Romeinse tijd. Je ziet er nog goed bewaarde Romeinse muren en archeologische vindplaatsen. Het bisschoppelijk paleis is dan weer een architectonisch hoogtepunt, ontworpen door de wereldbefaamde architect Antoni Gaudi. Van Astorga was het nog 11 km tot mijn nieuwe slaapplaats. Ik arriveerde er samen met Paul. Ierse afkomst maar woonachtig in Australië. Paul heeft altijd als aannemer gewerkt en met zijn 66 jaar denkt hij er nog niet aan om op pensioen te gaan. Hij speelt met wat ideetjes en deze tocht is voor hem ideaal om alles eens te laten bezinken. We dronken een San Miguel pilsje op een terras en toen ik besliste om daar te blijven overnachten was het plots alle hens aan dek. Het kot was te klein. De zaakvoerder uitte plots luidop zijn grieven en zijn vrouw parreerde even luid. Ze waren reeds 5 minuten te laat voor hun siësta, heiligschennis aldus. Ik begin die emotionele Spanjaarden al een beetje te begrijpen en liet het overwaaien. Ik ben hier nu samen met de 70-jarige Franse tuinaannemer Roland. Hij heeft onlangs beslist om in juni ´27 op pensioen te gaan. Hij babbelt onafgebroken, zelfs als ik niet luister. Hij geeft toe dat hij wat hyperactief is. Sinds het overlijden van zijn echtgenote moet hij kunnen ´randonneren´ oftewel rondtrekken, anders wordt hij gek. Het is intussen 9u30, het is nog steeds 25 graden en ik zit hier nu op een tuinstoel in deze wondermooie patio, een van mijn laatste blogs te schrijven. Nog 10 of 12 dagen en ik vertrek opnieuw huiswaarts. Ik verlang nu echt naar huis. Maar anderzijds voelt het allemaal een beetje dubbel. Enfin, we zien wel.
