Santa Catalina de Omoza / El Acebo de San Miguel: 29 km: 33°C
Deze etappe werd gesteund door Yves en Lut Devlies-Vanneste
Een van onze nichtjes, Saar heet ze, is heel bezorgd om haar nonkel. Ze volgt mijn vorderingen op de voet. Ze wil weten hoe ik me voel. ´Heb je niet te veel pijn aan de voeten? Heb je het niet te warm nonkel?' stond in haar laatste Whatsapp. Dit deed me plots beseffen dat ik intussen al meer dan een maand nog steeds mijn regenjas, een dikke pull, wat thermisch ondergoed en een lange broek meesleur in mijn rugzak. Welke bagage neemt men mee? Het blijft een groot vraagteken. Een juiste keuze maken bestaat niet. De temperatuur is nu al een maand bovengemiddeld en voor de komende veertien dagen blijft het hier rond de 35°C. Maar evengoed kon het water gieten. Dan heb ik het liever zo. De natuur verandert opnieuw, we klimmen voortdurend. Het staat me hier alvast meer aan dan enkele dagen geleden. We naderen het het hoogste punt van de Camino Frances. Het ´Cruz de Ferro´ op 1.500 meter. Het is de meest symbolische plek op deze route. Pelgrims leggen hier traditioneel een steen neer. Een mooie kei die ze van thuis hebben meegenomen, als symbool voor het loslaten van zorgen en lasten. Het kan tevens de start betekenen voor een nieuw hoopvol begin. Ik heb ook een paar mooie stenen neergelegd. Ik ben hier een uurtje gebleven. Ik vond het een mooie rustige plek en wilde meteen ook een hapje eten. De temperatuur was intussen goed opgelopen. Met wat tegenzin stapte ik nadien opnieuw verder. Door het stijgen van de temperaturen zakt mijn belangstelling onderweg wel een beetje. Helder denken? Dat lijkt iets van lang geleden. Het wordt meer een kwestie van zo snel mogelijk ´binnen´ te zijn. Na een half uurtje stappen langs de bergwanden, op smalle, rotsachtige paadjes, tussen paarskleurige bremstruiken, ontwaardde ik in de diepte een soort landelijke bar met frisdranken, ijs, gebak, sandwiches, koffie enz. Een koele cola, daar had ik nu echt wel goesting in. Ik bestelde er ook een ijsje bij. Man, dat smaakte. Ik maakte kennis met de uitbaatster. Ze heet Sai. Haar bar heet Bar Manjarin. Echt een geslaagde vrolijke combinatie, deze bar en zijn eigenares. Ze vertelde over de grote bosbranden vorig jaar. Het was mij inderdaad opgevallen dat de berghellingen aan de overkant er maar bruin en grauw uitzagen. Door de extreme droogte tijdens de langdurige hittegolf van 2025 bereikten de bosbranden een nooit geziene omvang. 40.000 ha bos brandden toen af. Sai moest veiligheidshalve evacueren voor bijna 2 weken en alles achterlaten. Ik maakte er kennis met de Australier Samuel. Het leven na camino zal nooit meer hezelfde zijn, vertrouwde hij me filosofisch toe. Met nog minder dan 1 km te stappen werd ik plots op snelheid gepakt door de Nederlander Martin. Ferme kerel. Bezit een ongezien zelfvertrouwen. Laat zich door niets uit het lood slaan. Hij is 41 jaar, alleenstaand, geeft over de ganse wereld Engelse les, behalve in Nederland, waar hij al 15 jaar niet meer geweest is. Op de camino kan niets me nog verbazen.
