Camponaraya / Las Herrerias : 36 km - 34°C
Deze etappe werd gesteund door mijn fantastische zus Heidi Fieuws.
Zoals ik gisteren al vreesde was de nachtrust gisteren wat minder. De warmte zat gebetonneerd in het gebouw. Er waren deze keer heel wat meer slapers en er was verder nogal wat straatlawaai. Toen ik om kwart na 5 voor de zoveelste keer wakker werd, vond ik verder blijven liggen zinloos en besliste ik om toch maar op te staan en te vertrekken. De rugzak stond klaar, een plasmomentje, water tanken en ikke weg. De Spaanse Senora Mariluz was van hetzelfde idee en in het schemerdonker, bij een ideale 20° waren we weg. Ik spreek geen Spaans. Mariluz spreekt een heel klein mondje Engels. We hoefden echter niet te praten. We kenden elkaar eigenlijk niet, maar we waren blij met elkaars gezelschap en stapten rustig voort, genietend van de stilte en de dageraad. Zij at een banaan, ik deelde een - nu heel lekker - koekje met haar. Na twee uur stappen kregen we toch de gelegenheid voor een kop koffie en toast. We beginnen te praten. Voor haar was het een mooie gelegenheid om haar Engels te verbeteren. Maar eveneens kreeg ik een basiscursus Spaanse les. De vertaal-apps deden overuren. Mariluz is verzorgster, ze werkt met kinderen van 3 tot 16 jaar met mentale problemen. Ze houdt enorm van haar werk. Als ze over ´haar´ kinderen spreekt beginnen haar ogen te stralen. Als het van haar afhangt zal ze nooit stoppen met werken. Mensen die de camino bewandelen zijn nogal vaak mensen die nadenken over het leven. Ondanks alle ellende die we dagelijks vernemen blijft Mariluz geloven in het positieve. Ze heeft een groot hart. Ze gelooft in de goedheid van de mensen, ze gelooft in het universum als 1 groot geheel. Mensen, dieren, planten, heelal; we zijn samen 1. Een energie, oneindig en steeds in beweging. Eventjes na 13 uur besloot ze een albergue op te zoeken. Ze was moe en kreeg last van haar bovendij. Ik zou nog een uurtje verder stappen, ik vond het nog wat vroeg om al te stoppen. Wat verder kwam ik een Belg tegen. Een Kempenzoon. Werner. Het woordje ´burgerlijk´ staat niet in zijn woordenboek. 66 jaar. Een liederlijk leven. Hij stapte op sleffers, toonde me de littekens van zijn vele operaties. Was oorspronkelijk schrijnwerker en plaatste skeletbouwwoningen. Muren van geperste strobalen die afgewerkt werden met klei. Perfecte isolatie. Rijk worden interesseerde hem echter geen bal. Een val op zijn rug dwong hem tot jaren revalidatie, en kijk, het stappen gaat traag maar hij geraakt waar hij wil zijn. Bewonderenswaardige kerel. Toch nog eventjes terug naar gisteren. Ik kan onmogelijk iedereen die ik tegenkomen vermelden maar voor 3 prachtige Nederlanders maak ik graag een uitzondering. Rob, de kranige kerel in het midden vertrok op 1 mei, te voet, ergens vanuit het noorden van Nederland. Hij stapt gemiddeld 40 km per dag. Zijn echtgenote, Erika,... samen met Rob´s vriend voor het leven, Gerrit,... zijn hem op 1 juni gevolgd met de fiets. Sinds 3 dagen zijn ze opnieuw verenigd. En omdat ze een vierde man tekort kwamen, nodigden ze me hartelijk - op een manier zoals alleen Nederlanders dat kunnen - uit om samen met hen te dineren. Prachtige avond. Prachtige mensen. Intussen komen we elkaar voortdurend tegen onderweg. Toeval bestaat, maar nog meer op de camino.
