Las Herrerias / Triacastela : 30 km - 31 ° C
Deze etappe werd gesteund door Nathalie Balcaen.
Ik heb maanden toegeleefd naar dit avontuur. Ik heb me goed geïnformeerd. De waarheid, de zekerheid om te slagen ligt in het Heilig getal 3. Drie paar kousen, drie T-shirts, drie onderbroeken. Geen katoen maar synthetisch. Droogt beter aan de wasdraad. Een eerste om te dragen, een tweede om te drogen na de wasbeurt, en een derde, klaar om het zweet en de stoffige camino wegen te trotseren. Een T-shirt ben ik ergens vergeten. So what. Ik doe dagelijks mijn was. Door de warmte is alles binnen de 2 uur droog en klaar om meteen opnieuw gebruikt te worden. Ik zie dus dagelijks mijn donkerblauwe en mijn lichtblauwe onderbroek. En waar is die groene,... ? Het zal waarschijnlijk een blij weerzien worden wanneer ik, eens thuis, die rugzak ga uitmesten. Vanmorgen had ik de laatste echte berg waar ik over moest. Na twee uren fysieke ontberingen was de koffie en het geroosterd brood erg welkom. Ik kan dan genieten van het alleen zijn, berichtjes beantwoorden, het parcours voor vandaag eens wat naderbij bekijken. Plots stond Mariluz aan mijn tafeltje en we dronken samen onze koffie. Omdat ik nog een telefoontje wilde doen met Chantal vertrok ze alvast. I´ll catch you later. De achtervolging was kort. Het ging niet zo goed met haar. Ze had pijn in haar bovenbeen. Waarschijnlijk tendinitis. Het volgende dorp met logeermogelijkheid was nog een kleine 10 km ver. Ik besloot bij haar te blijven tot aan haar albergue en gaf haar de enkele ontstekingsremmers die ik bij me had. Ze was dankbaar met mijn gezelschap en blij mijn wandelstokken te kunnen gebruiken. Ze zei nog manmoedig: ik krijg hier een lesje in nederigheid. Toch was ze erg ongerust dat het hier voor haar zou stoppen. We dronken samen nog een cola op het terras. De afscheidsknuffel vertaalde haar verdriet. Ik, en met mij iedere pelgrim hier op de weg hoopt met haar mee voor een verdere voorspoedige tocht. Buen camino Mariluz, het ga je goed, we horen nog van elkaar!! Een dik uur daarvoor passeerden we aan het iconische beeld van de zwoegende pelgrim. De expressieve houding verraad zijn strijd tegen de felle wind en verbeeldt alzo de doorzetingskracht van pelgrims tijdens hun zware tocht. Het beeld staat op de Alto de San Roque op 1270 meter hoogte. En op het einde van de dag is daar dan plots de tweede Westvlaming op mijn tocht. Ik ontmoet Geert in de albergue. Hij was daar al wat vroeger en helpt me bij het inchecken. Heel spijtig, maar ik ben vergeten om een foto van hem te nemen. Maar volg gerust zijn mooi geschreven blog (zie foto). Op 1 juli 2025, in volle zomer is hij vanuit zijn woonplaats Damme vertrokken. De hittegolf waarmee hij geconfronteerd werd heeft hem echter gekraakt. In Pamplona in Spanje is hij totaal uitgedroogd ineen gestuikt en heeft hij zijn tocht moeten staken. Dit jaar nam hij opnieuw de draad op om zijn tocht af te maken. Uit voorzichtigheid beperkt hij zich tot max 25 kilometers per dag. Binnenkort mag hij dan ook eindelijk het Plaza del Obradoiro in Santiago betreden. Dikke proficiat Geert. En om deze dag te eindigen toon ik graag nog een 800-jarige boom. Lang zal hij leven.
