Triacastela / Morgade: 31 km - 31°C
Deze etappe werd gesteund door Stan en Lien Fieuws-Vandemoortele
Wanneer je ´De Camino´ gestapt hebt krijg je in Santiago De Compostella een soort van certificaat: ´De Compostella´. Een fraai in het Latijn opgesteld document dat bevestigt dat je de bedevaart hebt voltooid. Het volstaat om de laatste 100 km te voet of te paard af te leggen. De dagelijkse stempels in je ´credential´ bewijzen het afgelegde traject. Veel Spanjaarden, ganse families kiezen voor deze tocht van 100 km. Hoewel Sarria op 115 km van Santiago ligt is dit voor de meeste Spanjaarden het vertrekpunt. Het is een middelgrote stad met een treinstation. Ik ben nu intussen in mijn nieuwe slaapplaats gearriveerd en het is een vreemde gewaarwording dat er hier ineens kinderen aanwezig zijn. We zijn intussen in Galicië, de regio is heuvelachtig en groen. Er heerst hier een vochtiger klimaat dan Le Meseta 10 dagen geleden. Ook hier kronkelige paden afgeboord met rotsen en stenen. Rechts berghelling met bossen, links grasland. Net als in Frankrijk. Ik stapte vanmorgen met Jacqueline. Ze woont in Parijs naast ´Le Sacre Coeur´. Deze kwieke dame had overschot van geluk te koop. Zo blij was ze hier opnieuw te kunnen zijn. Ze heeft het traject tussen Leon en Santiago al vele keren gedaan. Ik heb wijselijk nagelaten haar leeftijd te vragen maar ik vermoed dat haar leeftijd eerder 80 dan 70 jaar is. Later, tegen 13 uur deze middag, vond ik op een korte nijdige helling in een bos, een pracht van een rotsblok. Hij nodigde me uit om plaats te nemen. Terwijl ik wat at kreeg ik er een gratis schouwspel bij. Zwoegende, zwetende, puffende stappers. Niet willen-opgeven-de fietsers. Wel reeds opgegeven fietsers. En toen kwam ineens een groepje mensen naar boven. Een man en een klein meisje, twee dames van tegen de veertig die een oud dametje langs beide zijden ondersteunden en zo de berghelling opsjokten. Het ging niet goed. Ik stond op, deed teken en bood ´mijn rots´ aan om te gaan zitten. De enige zitbare rots in de wijde omtrek. Geen moment te vroeg. Deze dame was aan het eind van haar Latijn. Ze kwamen uit Mexico om deze laatste 100 km te stappen. Ze leken echter voorbereid voor een zondagnamiddag wandeling. La Mama, 2 van haar dochters met schoonzoon en kleindochter. Ze waren enorm dankbaar en we praatten wat. Het toeval wil nu dat dat we op hetzelfde adres logeren. Ze hebben uiteindelijk wijselijk toch maar een taxi gebeld voor hun mama. En nu wil ik het eindelijk graag nog eens hebben over de lieve, kranige Andree uit de Belgische Ardennen met wie ik 2 dagen de hoogste cols beklommen heb. We konden het zeer goed met elkaar vinden. Andree stuurde me onlangs een mailtje met in bijlage een prachtige herinnering aan onze mooie uren samen. Onvergetelijk!!!
