Morgade / Palas de Rei: 36 km - 29°C
Deze etappe werd gesteund door Rik en Greet Houthaeve-Maenhout
Dat ik deze morgen om 6 uur reeds op pad was is niet zo nieuw. Zo vermijd ik gestoofd te worden in de namiddag. Ik ben nu 2 dagen in het bosrijke Galicië. Door de dichte begroeiing moest ik mijn eerste kilometers toch een beetje op de tast doen. Ik was enorm voorzichtig, stel je voor,... met de eindmeet in zicht,... En dan, na een goeie 3 kilometer,... kilometerpaal 100!!! Er staan om de 5 minuten wel dergelijke ´mijlpalen´. Meestal zijn ze beschreven, beschilderd, werd het metalen kilometerplaatje er af gehaald. Maar deze paal, deze getuige van mijn baanbrekend moment, dit meest gefotografeerd en gekoesterd meubel ter wereld,... was ongeschonden, rein in zijn meest pure betekenis. Steeds en door iedereen met de grootste egards behandeld. Ik voelde me goed, het deed deugd daar alleen te staan in het ochtendgloren. De fascinatie, de bekoring van dit moment na meer dan 3 maand stappen, het zal me steeds bijblijven. Ik heb deze tocht mentaal overleefd door noch vooruit, noch achteruit te kijken. Na dit moment keek ik dan ook voor de eerste maal over mijn schouder, naar wat ik allemaal beleefd heb. Zaken, mensen, gebeurtenissen, het lijkt zo enorm lang geleden. Gebeurde dit werkelijk tijdens deze tocht? Of was dit misschien gewoon iets onbenulligs van vorig jaar? Ik weet het niet meer. Ik ben nu zo lang ondergedompeld in deze inspirerende reis, dit unieke avontuur. Ik zit er middenin en ik besef,... dat ik onvoldoende besef,... wat mij allemaal overkomt. Ik geloof dat ik opnieuw eerst thuis moet komen om dan uiteindelijk druppelgewijs het ganse plaatje te (her)ontdekken. Mijn plan nu is om morgen, vrijdag dus en ook zaterdag te gebruiken om Santiago dicht te naderen. Als ik geluk heb kan ik het plein voor de kathedraal, zondag in alle vroegte betreden. Ik moet op dit fantastisch moment immers ook mijn hoofd bij de zaak houden en werken aan mijn goeie PR met bijhorende fotoshoot:-) Ik wil reeds op tijd, om 11 uur in de kathedraal zijn. Om 12 uur begint de pelgrimseucharistie, het spirituele hoogtepunt, het plechtig slotmoment van mijn tocht. Een moment van dank en solidariteit met alle mensen die deze tocht hebben afgelegd. En daarna ben ik ´pelgrim- af´. Ik blijf nog de rest van de dag in Santiago, samen met Paul, collega tenor, die me komt halen om samen met de wagen, road-trip-gewijs terug te keren naar België. Ik hou jullie op de hoogte. Maar er werd natuurlijk ook gestapt vandaag. Galicië is zeer mooi. De mist zorgde voor unieke beelden. De eerste drie uur wandelde ik eigenlijk rustig, peinzend voort, maar plots was er veel volk op de weg. Dan kwam het competitiebeest in mij weer wat naar boven en mijn tempo werd gevoelig opgetrokken. Ik haalde Zebby uit Taiwan in. Zoals ik begreep was het lieve kind reeds meer dan een jaar op reis. Azië. Europa. Ze had marketing gestudeerd maar hoefde eigenlijk niet te werken. Ze woonde gedeeltelijk bij een vriend in Parijs en er was zoiets als de investeringen die rendeerden. En ze wist verdorie goed hoe ze het beste kon poseren.
