Arzua / Lavacolla: 30 km - 29°C
Deze etappe werd gesteund door Rik en Moniek Servayge-Vanseveren
Ik ben genaderd tot op 10 kilometer van Santiago de Compostella. Ik bewaar ´het kroonmoment´ voor morgen. Arzua is een vrij grote stad, dat betekent dat ik vanmorgen bij mijn vertrek meteen omsingeld werd door grote hordes Spanjaarden en ander volk van goede wil. Vandaag was het mijn allerlaatste echte stapdag. Ik wilde deze dan ook geheel bewust beleven en vermeed alle contact met mijn mede-nomaden. Dat ging vrij goed, maar ik kon de boot niet blijven afhouden. In de laatste kilometers verscheen ineens iets, 2,5 cm hoog en wel 12 cm lang. Het was, denk ik, een hele mini, mini, wezel(?) Het diertje kwam gewoon ongegeneerd mijn richting uit. Nu snel beslissen; camera uithalen of snel brood of iets eetbaars zoeken? Ik had niet de luxe van de tijd, en het brood uithalen vereiste bovendien enorme manoeuvres. Oké, snel de camera dan maar. Ik durfde niet meer te bewegen. Qua initiatief nemen kon het diertje imponeren. Het begon zelfs mijn schoen te beklimmen om daarna uiteindelijk andere oorden op te zoeken.
Vandaag was een dag om dankbaar terug te kijken. Dit avontuur heeft me deugd gedaan. Ik heb chance gehad. Ik moet het nog eens nader bekijken maar ik denk ongeveer 2.750 km gestapt hebben. Geen fysische problemen gehad. Zoveel mensen die mij gesteund hebben. Vooral mijn prachtige echtgenote Chantal, die zichzelf meer dan 3 maanden heeft weggecijferd om mij mijn gedacht te laten doen. Mijn kinderen, mijn familie. Mijn Grote Voorganger Dirk Robaey die mijn tweede grootste supporter en mentale steun was. Jurgen Decloedt van IT-Bureau Wesmea die gratis deze website ter beschikking stelde. De vele mensen die onbaatzuchtig mijn goede doel steunde. De kaap van 6.000 euro werd vandaag overschreden. Een heel mooi bedrag dat zeker een mooie steun kan betekenen voor de werking van de G-Gymnasten uit Lauwe. En wat me vooral ook heel blij maakte en me echt vooruit stuwde waren de zeer vele berichten allerhande van zovele mensen die dagelijks mijn ´belevenissen´ volgden. Het vraagt voor de lezers toch ook een serieuze inspanning om altijd weer deze boterham te verorberen. Mijn schrijfstijl kreeg uit diverse hoeken toch wel wat bijval. MIisschien moet ´dat boek´ er dan toch maar komen?
